بعبارت ديگر نفس قصد داخل شدن در نماز ركن بوده و مجرّد تكبير از اين معنا حظّى نداشته بلكه ذكرى بيش نيست فلذا زياده و نقصان ذكر نماز را باطل نمىكند . اما ركوع : بين فقهاء در ركن بودنش اختلاف نيست و تحقّقش به اينست كه به مقدارى خم شود كه بحدّ راكع در بيايد و نفس همين انحناء ركن است و اما ذكر و سكون بدن و سر برداشتن واجباتى زائد بر آن هستند . بنابراين زيادى نقصان انحناء موجب بطلان نماز مىشود اگرچه همراهش چيز ديگرى چون ذكر و غير آن نباشد . و امّا سجود : تحقيق ركن بودنش و اينكه يك سجده ركن است يا هردو و يا مسمّاى آن ركن مىباشد گذشت . قوله : و على الاوّل ليس مجموع الخ : مقصود از [ اوّل ] اين است كه قيام متّصل به ركوع ركن باشد . قوله : بل الامر الكلّى منه : ضمير در [ منه ] بقيام راجعست و مقصود از [ امر كلّى ] يك لحظه قيام مىباشد . قوله : او ابعاضها : يعنى ابعاض القرائة . قوله : او يجعل الرّكن منه : ضمير در [ منه ] بقيام راجعست . قوله : و يجعل من قبيل المعرّفات السّابقة : ضمير نائب فاعلى در [ يجعل ] به قيام راجعست . قوله : المنوىّ به الدّخول فى الصّلوة : ضمير در [ به ] بتحريم راجعست . قوله : فمرجع ركنيّتها الى القصد : ضمير در [ ركنيّتها ] به